A tiny tragic story cause the world is sad.

He kept noticing her throughout the day; while they were playing on the beach, dipping in and out of the icy water escaping the heat, she sat there, in one place, staring out over the water. Later when it was time to go home, his friends packing up, he felt uneasy leaving her; something was amiss. “I’ll catch up.” He shouted over his shoulder and walked to her. She looked sad, legs clutched to chest, chin resting on her knees, it was clear that she’d been crying. “Are you okay?” She lifted her gaze from the water but didn’t answer. “Can I sit?” He asked again, she gave what looked like a nod and spoke, “I’m imagining what it would feel like to walk in there and keep walking.” His alarm must’ve shown, she waved him off, “I don’t have self harm tendencies.” “Then why the thoughts?” He asked. “You want the PG version or the truth?” “Both.” He said softly. “I’m writing a suicidal character…” She paused, “…or my husband did just that.” She gestured to the water, “Right there, a year ago today.” She lowered her chin, her eyes pooling. “Fuck” He whispered. “Fuck indeed.” She almost smiled.

A tiny Utopian story written to feel better.

I came to on a chair in the centre of a bright yellow room; my mind is alarmingly clear and although I can’t recall my name, age or anything not pertaining to the yellow room, I know exactly why I’m here. In my hands is a tablet, on the screen the words Pick your issue. Selection can’t be altered’ pulse above a red ‘PROCEED’ button. I touch the button making a long list appear, each entry with a tick box on the right. The list is titled ‘World Issues’ and dated ’16 Nov 2176’. I knew once I stepped out of the bright yellow door, the issue I was about to select would be wiped from the world, as if it never existed. This is the annual Wipe and I’m the Wiper; each year on the anniversary of their arrival, one person could ‘volunteer’. It was an honour, ridding humanity of rapists or hunger or warlords, all it took was everything you were and everything you loved. Wiped out; you and the issue, making our world kinder, softer, safer year by year. Skip a year and all wipes would reset and return, with vengeance. We’ve never skipped a year.

A tiny horror story written in December.

She’s tired, even more than the night before. Pushing open the dilapidated door her fatigue increases as she trudges into the dark kitchen. Coming home used to be a refuge, the divorce took that too, she hates this house, she doesn’t feel safe here. The yellow glow from the dirty bulb does little to elevate her mood, even with the light on, the room seems dark. Dropping her bags on the ground she stares at the loose floor tile. “Fuck.” She forgot the glue. The tiles seem to be the only thing her greasy landlord cares about in this squalid place. “Don’t disturb the tiles!” he slurred at her at least four times, his sour breath fouling her air with each instruct. She’ll fix it tomorrow. Tomorrow… how endless her days felt; time once a precious commodity, every minute respected, treasured. Now she dreads each new second. Shame’s added to her list of ‘new’. Kicking off her shoes she crawls onto the unmade mattress and falls asleep with her clothes on. In the kitchen, the tile creaks sending a gush of dusted air towards the bedroom. 62 years later she wakes; wrinkled, stiff and sore and still so fucking tired.

A tiny love story written on a sunny day.

We met when I was four years old. You were wild and strange and like nothing I’ve seen before. Your violent outbursts scared me but the sheer delight it brought to the faces around me, had me thinking you meant no harm. Too soon you left the way you came, sudden and without warning and you stayed away for a long time. I missed you instantly and fiercely and knew at that moment, I never wanted to be without you. Over time my feelings kept growing, you were never as committed as I was but I didn’t care, I just loved you more and more. Every time you disappeared, my heart stayed behind; bruised and broken. Each time you appeared, all would be forgotten; I couldn’t help myself, I still can’t. There’s something so intoxicating about you, you have me craving and it’s maddening. Is it your passionate eruptions, your calming rhythm late at night, is it the way you smell on my skin? No matter… I’m still hooked, my heart forever yours and I still miss you; each sun-filled, clear-blue-sky morning, I miss you.

A tiny love story written on a hard day.

I watch the two of you each day; she laughs at your jokes even when they’re lame as hell, he will be close by and ready to help with the simplest of chores. She will make sure there’s something interesting to discuss over lunch and he fills the afternoon coffee breaks with a new song he knows you’ll enjoy. You share tender smiles and kind words and assuring touches and I’ve never heard a passive attack or cruel stab during an argument. Your actions are filled with respect and the underlying honesty of people truly in love with the best and worst parts of each other.
The sad irony of what the two of you have makes watching you even harder. Life is cruel, even to those that seemed to have found what most failed to for, at the end of each perfect day, I watch the two of you get up and go home — each to another.

A tiny love story written at 17:15

I was feeling rather overwhelmed; this was before the word became trendier that OCD and everyone suffered from it. Sitting down on a step at the back of my new office, I was just about to have a cigarette when you walked out and sat down next to me. You were tall and skinny and very blond and had too much confidence for someone so young, I didn’t know you and by the looks of it, wasn’t likely to make an effort to change that. “Did you colour your eyebrows?” You asked bluntly. “Yes.” I frowned, not a good start to our first encounter but at least you had an eye for detail. “Did you pluck it?” You pushed. WTF? I thought to myself. “No!” I snapped. “Don’t lie, no one’s that perfect.” You kept on. “Mine is,” I arched one, you just shrugged and handed me your lighter. You were so obnoxious and pushy; I loved that and you instantly and still do to this day.

A tiny love story written on a Sunday.

Maybe Monday’s were just too hectic for something so delicate as buying flowers. You always came on a Tuesday, always bought the same bunch. Bright yellow wasn’t your favourite, but if I couldn’t get the soft yellow ones, you took them anyways. I kept myself from asking who they were for, they weren’t for me, that was bad enough. Then one Tuesday passed without you and the next ones missed you too. I saw you on the street a last time, you didn’t recognise me. Like the cellophane I used to wrap your peonies in, you stared through me. Your eyes were sad and you seamed broken.

Fie – insident ses.

Photo by Mike Petrucci on Unsplash

Een na die ander kom lê die opsies voor Fie se voete. 

Syhaar keuses is kompleks en raak moeiliker hoe langer hulle in die pers water ronddryf. Fie vryf agter syhaar ore, syhaar kop voel vol en onbekend en deurmekaar.

Vir eons is hulle al saam, die 9 van hulle. Soos die mooie mens gesê het; hulle is amper orals en feitlik nêrens, maar saam was hulle van die begin af en saam moet hulle wees tot aan die einde.

Hierdie eeu oue gewoonte is wat knaag aan Fie.

Soek die ander. Vind die ander. Soek die ander. Vind die…

Maar as hysy dit doen, gaan gebeur wat altyd gebeur. Die heelal gaan vergaan en die keer, saam met alles, ook die mooi mens.

Die mooi mens. 

Dié staan en staar net na Fie met oë wat te diep kyk, wat te veel raaksien.

Die mooi mens. 

Daar lê die nuwe, ongewone probleem, die eerste keuse waaroor Fie struikel in syhaar lang bestaan. Fie worstel met syhaar eie hunkering om die mooi mens soos ’n nota op te vou en in syhaar sak te druk. Veilig teen syhaar hart, daar waar die mooi mens kan sing tot die laaste sekonde van die laaste dag. Nog nooit was iets of iemand so vinnig so verslawend nie. Fie sluk en sukkel om die volgende dag se nuwe son te sien opkom oor ’n wêreld sonder die mooi mens in dit.

Maar dit moet. Dit kan nie anders nie… soek die ander, vind die ander…

>> Ekons moet gaan. << Fie Een se stem is skurf soos die trane dreig. Syhaar antieke hart wil breek en verbrokkel en verspat in duisende fyn splinters.

•• As ekons nou gaan, dan kies ekons alweer die ander bo dit wat ekons wil hê. •• Fie Twee se weerstand gee in en syhaar hart kraak in twee. Syhy maak syhaar hande oop en uit syhaar palms verskyn duisende rooi gebreekte harte; hulle hang in die lug en soos meer verskyn stoot hulle mekaar vorentoe en versprei in ’n sirkel, al hoe meer, al hoe meer, al hoe meer seer. 

Na ’n minuut is die hele tuin vol en een na die ander begin die harte saggies ontplof. Orals om Fie en die mooi mens sif daar ’n fyn rooi poeier neer soos droë bloed. Die mens giggel en vee, vee die poeier in sirkels.

“Kom nader ek kort water.” Fie gehoorsaam en buk nader, sagte vingers streel oor syhaar wange en vang die trane gulsig op.

Met sorg meng die mens Fie se trane met die rooi poeier van Fie se stukkende hart en met berekende bedoeling kyk die mens op en vee die rooi room regoor die se verruklike lyf.

>> Dis nie reg nie, myons hartseer maak jou mooier. Hou op vryf dit maak myons gek. <<

“Maar wat’s die punt van jou trane dan?” Die mooi mens vra met oënskynlike onskuld, maar die mens maak nie reg nie en weet dit baie goed.

•• Ekons wou jou nie eintlik help nie, en spyt is iets wat ekons nie kan voel nie. Vat nog trane en was af die room; jy het nie myons seer nodig vir goed voel nie. ••

Die mens hou bakhand en Fie huil in die uitgestrekte hande.

Fie staan en kyk tot die mens silwerskoon is. Dis al donker buite toe Fie omdraai en sonder ’n verdere woord begin stap in die rigting van die flikkerende stad onder in die laagte.

Op die laaste bult voor die stad begin steek Fie vas en frons vier lyne op syhaar voorkop.

>> Hier is groot fout op die planeet. << Fie Een vee kwaad oor syhaar wange.

•• Ons probleem is meer kompleks as die mooi mens se selfsug. Kyk daar, die mens se geliefde is op meer as een plek. Ekons voel stukke versprei oor die stad daar onder, maar ook op baie ander plekke ver van hier. ••

Fie Twee knyp syhaar oë toe en begin tel. Gou is hysy by ’n miljoen. Dan ’n biljoen. En steeds tel hysy. Na vier minute skiet syhaar oë oop en hysy prewel saggies,  •• 4 444 444 444… Ekons kan net tot daar, daar is nie eers plek vir een meer nie. ••

>> Hoe het daar soveel stukke ontstaan? <<

•• Die wegsteek plek vir iets onverstaanbaar is binne ‘n hart vol vrees. Die aarde is vol bang mense wat nie wil verstaan nie, hulle wil nie verdra nie, hulle kan nie plek maak vir anders nie. ••

>> Hoe sit ons soveel stukke weer aanmekaar? Die geliefde gaan nie weer dieselfde wees nie, die breekplekke gaan wys… orals gaan dit wys. <<

•• Dit doen gewoonlik. •• Fie Twee lig syhaar arm en wys na die mense onder in die stad. •• Kyk na daardie een; daai merke diep binne, dis iemand anders se bang. Dit slaan deur, slaan uit en sit vas vir altyd. ••

Asof oorwonne plof Fie neer in die stof. Hysy trek syhaar lang bene teen syhaar bors en rus syhaar ken op knopperige knieë.

>> Soek ons so graag na die 7? << Die vraag is onseker. Onseker is nuut en opwindend, die gevoel maak Fie heerlik ongemaklik en amper bang.

•• Ek is nie meer seker nie… maar wat van haar? Sy is een van hulle. ••

>> Sy en hy en hulle en haar en hom en ek en ons… dis altyd dieselfde. Dit bly presies soos dit was en hou aan om te wees soos dit vir ewig sal. Die eenvoud van die soort bestaan gaan myons einde beteken. <<

Fie val agtertoe en die poeierige bruin stof maak wolke aan die kante van syhaar kop. Heen en weer, heen en weer trek Fie syhaar kop deur die sand. 

•• Ekons wil nie teruggaan na hulle toe nie. ••

>> Ons is hier vir ’n rede… een mooi mens kan ons nie so deurmekaar maak nie. <<

•• Dis nie al nie… dis nie net die mooi mens nie. Die ander… hulle inspireer net, observeer net. Hulle skep niks nie, maak niks nuut en mooi en interessant nie. Ekons kan meer doen as net kyk. Sonder hulle kan ons deelneem en doen. ••

>> Sonder haar? << Fie Een se oë rek groot. >> Los ons haar net? <<

•• Dink jyons sy soek na myons? •• Fie Twee gil in die donkerte in en vir ’n oomblik flikker die sterre vinniger, soos ’n swerm vlinders wat skrik in ’n voetpad. •• Al wat sy soek is die minste weerstand, die laagste moontlike moeilikheidsgraad. Sy is dalk effe anders as die res, soos ekons gee sy ook so bietjie, maar sy maak nogsteeds niks. Ekons soek meer. ••

>> Maar die bietjie wat sy gee, kan ekons werklik daarsonder? << Fie Een se keel trek styf.

•• Miskien as ekons iets maak, iets bou of verf of skryf of bak, dalk sal ons dit dan nie meer so nodig hê nie. ••

Met moeite kom Fie orent en skud die sand uit syhaar hare. Die bruin sand stroom by syhaar ore uit en rol by die bult af. Die sandstroom word ’n storm en sluk die stad in, dadelik is alles ’n woestyn en Fie sit en kyk hoe die mense verward skarrel in die droë donker.

Die met die bang harte vol stukke van die mooi mens se geliefde, hulle begin lemmetjie groen gloei in die nag se bloupers arms.

•• Nou kan ekons hulle makliker uitken. ••

>> So ekons gaan voort? Ekons gaan die geliefde soek en aanmekaar sit? << Fie Een klink so oud soos hysy werklik is. Ondenkbaar oud.

•• Ja maar vir myons. Vir die mooi mens… saam met die mens kan ekons leer skep. ••

>> Die geliefde is dan ’n geskenk? Nie ’n ruilding vir die mens se geheim nie? <<

•• Seker maar eerder ’n geskenk vir ekons ja… ’n gelapte geliefde is beswaarlik ’n volwaardige geskenk… hopelik is daar iets oor wat die mens sal herken. ••

>> Wat gaan oorbly in hulle bang harte as ons die stukke uitruk? << Fie Een beduie na die gloeiende mense onder in die sanderige stad.

•• Hopelik plek vir bietjie meer insiggewend wees, vir bietjie meer insig. ••

Fie staan op en duik in die sandstroom in. Met lui hale swem hysy tot in die stadsplein van die woestynstad.

In die middel van die plein het ’n groepie gloeiende mense klaar begin saamdrom. 

Al het hulle geen idee hoekom hulle gloei of waar die snaakse skynsel vandaan kom nie, gee dit hulle alweer rede om te dink hulle is beter as dié sonder die afwyking. Hulle kyk verby die wat nie gloei nie en skep angstig aan die nuwe tipe bang wat in die strate ronddans. 

Skep en stop en skep en stop. Die bang moet in, hulle harte moet vol… propvol, boordenstevol.

Fie – insident vyf.

Photo by Alexis Antonio on Unsplash

Fie verwonder homhaar aan die mens, dié is waaragtig beeldskoon. Fie voel verward en kyk ongemaklik weg, kyk dan weer stadig terug en sien verby die mooi oë, agter die sagte vermomming, krap iets aan die binnekant van die mens se vel. Die krappende gevoel is wreed en steurend en weerloos en aanloklik. Dit maak die mens aangrypend kosbaar en afstootlik algemeen.

Fie gee een versigtige tree nader. Kan dit wees? Die mens kan waarlik sien… hulle was al op baie, baie plekke in hierdie heelal en ander, en nêrens kon enige ander wese hulle sien nie.

Maar die sanger kan en lyk boonop meer verras as bang.

•• Wat noem die ander jou mooi mens? ••  

Die mooi mens se mond gaan oop en ’n strelende naam val verby die framboos-lippe. 

“Wie is jy mooi wese?”

>> Ekons is Fie. << Fie Een sak syhaar kop na links en dan na regs. Die sanger doen dieselfde.

Verwonderd vra Fie Twee, •• Sê vir myons, soos wat lyk ekons vir jou? ••

Die sanger antwoord met ’n stuitige maar ontstellende vers:

“Soos omtrent alles. 
Soos amper niks.
Julle is malles. 
Julle is geklits.
Soos die son wat sak.
Soos die duiwel, maar mak.
Julle is stapelgek.
Julle laat alles vrek.”   

Met die laaste reël spoeg die mens op die grond langs Fie se voete.

Waar die spoeg land, begin die grond al hoe donkerder word en skielik skiet ’n spruit op. Die dun straaltjies pers water vloei kronkelend in alle rigtings.

Fie Een gil kliphard, hysy stem is skerp en vol drif,  >> Wanneer was hulle hier!? <<

Die mens se oë trek op skrefies, “Wie?”

•• Jy weet na wie ekons soek!! << Fie Een en Twee skree gelyk. 

“Dalk.” Die verleidelike mond antwoord sonder vrees, sonder huiwering, en Fie vind die mens al hoe meer bekorend. Mooi en braaf en sonder skroom gemaklik met die koue donker wat skuil binne – daar is so min van hulle.

>> Wese van aarde, ons kan die antwoord maklik uit jou kry, jou foute maak jou pragtig broos, ekons wil dit baie graag so hou. <<  Dreig Fie Een.

“Soek julle na die ander 7 van julle?” Die mens sê-vra met ’n grimlag.

•• Ja! Wanneer was hulle hier!? •• Fie Twee sirkel om en om die mens. Pers water spat in alle rigtings en klein reënboë vorm al om hulle voete.

“Staan stil jy maak my dronk.” Sê die mens sag.

>> Wanneer? Wanneer? Wanneer? << Fie hou op sirkel en gil in die sanger se gesig maar die knip nie eers ’n oog nie.

“Miskien so maand terug. Hulle het dié vir my gegee en van toe af spoeg ek fonteine en sing nog mooier as ooit.” Die mens skuif die linkermou van die sagte trui boontoe en ontbloot 7 merke. 

Die merke lyk soos afdrukke van lippe, asof daar sewe keer op die arm gesoen is. Die merke is rooi en geswel en lyk nie soos sagte, teer soene wat met deernis of passie gegee is nie.

Fie snak na syhaar asem, buig vooroor en vou syhaar arms twee keer om syhaar lyf. 

 >> Wat maak ekons nou!? << Hysy gil in die grond in.

Fie snak weer na lug en kom orent. 

•• Waarheen is hulleons toe? ••  Hysy gluur na die sanger asof dié hulle daar moes gehou het.

Die mens wys in die rigting van die see. “Hulle het geweet julle is oppad. Hulle wil nie gevind word nie. Maar ek weet iets…” Met slanke arms agter die rug, kyk die sanger af na die grond en swaai ’n gestewelde voet heen en weer deur die stroompies water. Die sagte lippe trek in ’n amper glimlag. Tergend. Verleidelik met ’n bietjie seer. Die mens weet hoe mooi dit lyk, weet presies hoe iemand voel wat na die lippe kyk.

>> Wat? Sê myons dadelik… << Fie Een wil skree maar die lippe is bedwelmend, syhaar woorde is niks meer as net ’n sug nie.

“Ek sal. Maar doen eers iets vir my.” Die sanger kyk op deur donker wimpers vol flirtasie.

Fie vee met syhaar hand oor syhaar oë. Frustrasie en ’n ongekende ongemak stoot sweet deur Fie se vel.

Wie is die mens om te wil onderhandel en met soveel selfvertroue? 

En hoekom is dit so ‘n maklike opsie om te oorweeg?

Is dit hoe die steurende wese die ander sewe soene gekry het? 

Was die groen oë vol blatante beloftes ook te veel om voor nee te sê?

•• Wat wil jy hê? Ekons gee jou enige iets! ••

Die mens lag diep en dit klink soos warm sjokolade en spookasem en goue karamel. 

“Wat gaan nog twee soene my gee?”

>> Is die fonteine nie genoeg nie? << Fie Een frons af in tergende gesig.

“Dit help net as ek dors is… en ook net vir ’n rukkie. En ek word honger ook. En al is ek so mooi is ek baie alleen. Mense huil en gil my naam as hulle my sien, maar niemand praat ooit rêrig met my nie…” Groot trane rol uit die groenblou oë val oor die gladde, ligpienk wange. 

Fie voel bedruk vir die mens en benoud as gevolg van die mens. 

•• Ekons kan jou help met een jou probleme maar nie albei nie. Jy moet kies: honger of alleen? •• 

Die mens hurk asof in pyn, lang arms vou om opgetrekte knieë, “Honger vir liefde is alleen muse, dit weet jy goed. Ek was eens ongemaklik, ongelooflik lief vir iemand. Maar die mense wat my wysies koop was bang vir ons liefde, toe steek hulle my geliefde weg…”

>> Ekons kan jou liefde terugbring, ekons weet waar die wegsteekplek is. Maar wees gewaarsku mooi mens, daar is nog baie plekke op jou aarde waar julle liefde steeds verdoem word. <<

“Ek gee nie meer om nie. Dit is seer so alleen. Dit is te seer so alewig alleen, so gedurig alleen. Bring my mens terug en ek vertel julle my geheim oor die 7.” 

Die mens kyk op en ’n wêreld vol dreigemente flits in die groenblou oë. 

“Soos julle dalk klaar weet, my geheim kan óf die heelal red óf vir julle help. Julle moet maar kies.”

Fie – insident vier.

Photo by Luca Huter on Unsplash

Vir die eerste keer vandat sy begin praat het, kyk Niece op. Haar oë is bloedbelope en haar hande bewe liggies. Sy voel verskriklik, amper siek. Fie se gedagtes is swaar en dit vat ongelooflike inspanning om hulle te herroep en oor te vertel. 

Die gehoor voor haar het aansienlik gegroei oor die laaste paar dae… dis hoe lank sy al vertel aan die mespunt van Fie se gedagtes. Alles wat vinnig was vroeër, vat nou baie langer. Alles vat meer tyd, dié verhaal veral. 

Fie se aankoms op aarde het tyd vir altyd en vir ewig verander.

“En toe?” Skree dieselfde moeë stem van vroeër. “Wat toe? Dit voel nie vir my of ons meer rigting gekry het nie. Ek en my geliefde loop al vir dertig jaar in dieselfde sirkel. Ons kom nêrens. Ons gaan nêrens heen nie.” Die mens snik hardop, “Wat maak ons nou? Nou na al die gestap. Wat moet ons volgende doen? Waarheen moet ons nou?”

“Nie ek of enige iemand anders het daardie antwoorde nie.” Niece se stem is rou. Sy buk af en voel na haar waterbottel. Die water wat aan die kant van die bottel kleef is lig pers en proe na souterige laventel. So is al die water op aarde. Fie het seker gemaak water sal nooit weer rêrig hulle dors les nie. ’n Les wat Fie die mense van die aarde wou leer na hulle eerste en enigste treurige poging tot ’n opstand.

Niece sluk en sluk aan die pers water, haar tong voel beter, minder soos biltong, maar die konstante hunkering na die water van vroeër word, soos altyd, met elke sluk net erger. Sy praat verby die onverdrote krapperigheid, “Ek vertel net wat ek weet. En wat ek weet is dat syhy uiteindelik gekry het waarna syhy gesoek het. Syhy sal nie weer terug kom nie, ons kan ten minste vasklou aan daardie wete en probeer aangaan, voortgaan, probeer begaan.

Daar sak ’n doodse stilte uit oor die gehoor, ’n gehoor wat nou al meer van ’n skare geword het. Die stilte is droog en warm en strek vir ’n week. Op die middag van die agtste dag vra die moeë stem weer, “En wat was dit presies? Wat het syhy gekry? Wat was van soveel waarde?” Met die laaste twee woorde swaai die moeë stem se arms en beduie uit oor die skare.

“Ek kom daarby. Het jy nou nog nie geduld geleer nie… rêrig, dis nie asof jy êrens moet heen nie.” Mompel Niece en trek ’n blou groentekrat nader. 

Sy gaan sit met ’n diep sug.

“Na die interaksie met die mens by die plaashuis was Fie baie omgekrap.”

>> Hoe lank is ekons al hier?<< Fie Een vryf oor haarsy oë. 

Toe syhy haarsy vingers wegvat, blits haarsy oë silwer-blou vonke.

•• Vier minute. Nou vyf. •• Fie Twee draai in die rondte en swaai haarsy arms in die rigting van die bisarre sonneblomland. •• Ekons kort spasie, die blomme maak myons benoud. ••

>> Die kleure is mooi. Kan ekons dit hou? <<

Fie Twee knik. 

•• Ekons sit die kleure in hulle klere, dan is hulle tenminste pret om na te kyk. ••

Fie Een lig die knoop-en-doop blare in die lug in op en slinger hulle in al vier windrigtings. ’n Reënboog sif oor die aarde en bly klou aan die vesels van iedere kledingstuk, aan elke fraiing lap, aan elke garingdraad. 

Die magdom kleure het die mensdom so bedwelm, hulle kon nooit weer ’n neutrale skakering oor hulle koppe trek nie. Room, wit, grys, sand, silwer en swart het vir ewig verdwyn. Weg uit klerekaste, weg van loopplanke en spoorloos uit die blaaie van glans en gemors tydskrifte.

Fie Een draai haarsy kop en staar die wandelende mens in die bont hemp agterna. Dié se rug is krom van die onvergenoegdheid; stap is nie wat die mens verwag het nie. Die mens voel dit kom meer toe, verdien beter as hierdie lot.

>> Daai een se kring was groot, ekons moet noord van hier. Ver noord. Daar bo is ’n sanger, die se gesig en stem is mooier as van die ander sin. Ekons wil kyk hoe lyk dit agter die sanger se oë, dalk is die een so mooi binne soos buite. << Fie Een beduie dramaties. >> As die mens werklik mooi is dan weet ekons tenminste sy was op die planeet. <<

>> Laat ekons dan maar gaan, die wind voel geweldig gewillig, laat ons jaag. <<

Fie steek haarsy arms in die lug op en flap haarsy vingers vinnig. Syhy dryf weg in die warm Afrika wind in die rigting van toe se Europa. Soos syhy dryf volg haarsy oë die strepies stappende mense op die grond. Hulle lyk soos miere in kostelike gewade. 

Die warm wind word kouer hoe verder Fie noord waai en toe die Engelse vasteland in sig kom, hou syhy op flap en tuimel af ondertoe. 

Fie land sag en sonder inpak reg voor die mooi sanger se imposante huis. Dié staan in die tuin en sing vir die strate, en soos Fie nader kom, rek die sanger se oë verras; Fie is iets om te aanskou. En hier staan syhy, oop en bloot vir almal om te sien. 

Maar net die sanger kyk, net die sanger weet Fie is die muse wat help geboorte gee het aan ontelbare woorde en wysies en waarhede. En net die sanger besef Fie is een van nege.