A tiny love story written at 17:15

I was feeling rather overwhelmed; this was before the word became trendier that OCD and everyone suffered from it. Sitting down on a step at the back of my new office, I was just about to have a cigarette when you walked out and sat down next to me. You were tall and skinny and very blond and had too much confidence for someone so young, I didn’t know you and by the looks of it, wasn’t likely to make an effort to change that. “Did you colour your eyebrows?” You asked bluntly. “Yes.” I frowned, not a good start to our first encounter but at least you had an eye for detail. “Did you pluck it?” You pushed. WTF? I thought to myself. “No!” I snapped. “Don’t lie, no one’s that perfect.” You kept on. “Mine is,” I arched one, you just shrugged and handed me your lighter. You were so obnoxious and pushy; I loved that and you instantly and still do to this day.

A tiny love story written on a Sunday.

Maybe Monday’s were just too hectic for something so delicate as buying flowers. You always came on a Tuesday, always bought the same bunch. Bright yellow wasn’t your favourite, but if I couldn’t get the soft yellow ones, you took them anyways. I kept myself from asking who they were for, they weren’t for me, that was bad enough. Then one Tuesday passed without you and the next ones missed you too. I saw you on the street a last time, you didn’t recognise me. Like the cellophane I used to wrap your peonies in, you stared through me. Your eyes were sad and you seamed broken.

Fie – insident ses.

Photo by Mike Petrucci on Unsplash

Een na die ander kom lê die opsies voor Fie se voete. 

Syhaar keuses is kompleks en raak moeiliker hoe langer hulle in die pers water ronddryf. Fie vryf agter syhaar ore, syhaar kop voel vol en onbekend en deurmekaar.

Vir eons is hulle al saam, die 9 van hulle. Soos die mooie mens gesê het; hulle is amper orals en feitlik nêrens, maar saam was hulle van die begin af en saam moet hulle wees tot aan die einde.

Hierdie eeu oue gewoonte is wat knaag aan Fie.

Soek die ander. Vind die ander. Soek die ander. Vind die…

Maar as hysy dit doen, gaan gebeur wat altyd gebeur. Die heelal gaan vergaan en die keer, saam met alles, ook die mooi mens.

Die mooi mens. 

Dié staan en staar net na Fie met oë wat te diep kyk, wat te veel raaksien.

Die mooi mens. 

Daar lê die nuwe, ongewone probleem, die eerste keuse waaroor Fie struikel in syhaar lang bestaan. Fie worstel met syhaar eie hunkering om die mooi mens soos ’n nota op te vou en in syhaar sak te druk. Veilig teen syhaar hart, daar waar die mooi mens kan sing tot die laaste sekonde van die laaste dag. Nog nooit was iets of iemand so vinnig so verslawend nie. Fie sluk en sukkel om die volgende dag se nuwe son te sien opkom oor ’n wêreld sonder die mooi mens in dit.

Maar dit moet. Dit kan nie anders nie… soek die ander, vind die ander…

>> Ekons moet gaan. << Fie Een se stem is skurf soos die trane dreig. Syhaar antieke hart wil breek en verbrokkel en verspat in duisende fyn splinters.

•• As ekons nou gaan, dan kies ekons alweer die ander bo dit wat ekons wil hê. •• Fie Twee se weerstand gee in en syhaar hart kraak in twee. Syhy maak syhaar hande oop en uit syhaar palms verskyn duisende rooi gebreekte harte; hulle hang in die lug en soos meer verskyn stoot hulle mekaar vorentoe en versprei in ’n sirkel, al hoe meer, al hoe meer, al hoe meer seer. 

Na ’n minuut is die hele tuin vol en een na die ander begin die harte saggies ontplof. Orals om Fie en die mooi mens sif daar ’n fyn rooi poeier neer soos droë bloed. Die mens giggel en vee, vee die poeier in sirkels.

“Kom nader ek kort water.” Fie gehoorsaam en buk nader, sagte vingers streel oor syhaar wange en vang die trane gulsig op.

Met sorg meng die mens Fie se trane met die rooi poeier van Fie se stukkende hart en met berekende bedoeling kyk die mens op en vee die rooi room regoor die se verruklike lyf.

>> Dis nie reg nie, myons hartseer maak jou mooier. Hou op vryf dit maak myons gek. <<

“Maar wat’s die punt van jou trane dan?” Die mooi mens vra met oënskynlike onskuld, maar die mens maak nie reg nie en weet dit baie goed.

•• Ekons wou jou nie eintlik help nie, en spyt is iets wat ekons nie kan voel nie. Vat nog trane en was af die room; jy het nie myons seer nodig vir goed voel nie. ••

Die mens hou bakhand en Fie huil in die uitgestrekte hande.

Fie staan en kyk tot die mens silwerskoon is. Dis al donker buite toe Fie omdraai en sonder ’n verdere woord begin stap in die rigting van die flikkerende stad onder in die laagte.

Op die laaste bult voor die stad begin steek Fie vas en frons vier lyne op syhaar voorkop.

>> Hier is groot fout op die planeet. << Fie Een vee kwaad oor syhaar wange.

•• Ons probleem is meer kompleks as die mooi mens se selfsug. Kyk daar, die mens se geliefde is op meer as een plek. Ekons voel stukke versprei oor die stad daar onder, maar ook op baie ander plekke ver van hier. ••

Fie Twee knyp syhaar oë toe en begin tel. Gou is hysy by ’n miljoen. Dan ’n biljoen. En steeds tel hysy. Na vier minute skiet syhaar oë oop en hysy prewel saggies,  •• 4 444 444 444… Ekons kan net tot daar, daar is nie eers plek vir een meer nie. ••

>> Hoe het daar soveel stukke ontstaan? <<

•• Die wegsteek plek vir iets onverstaanbaar is binne ‘n hart vol vrees. Die aarde is vol bang mense wat nie wil verstaan nie, hulle wil nie verdra nie, hulle kan nie plek maak vir anders nie. ••

>> Hoe sit ons soveel stukke weer aanmekaar? Die geliefde gaan nie weer dieselfde wees nie, die breekplekke gaan wys… orals gaan dit wys. <<

•• Dit doen gewoonlik. •• Fie Twee lig syhaar arm en wys na die mense onder in die stad. •• Kyk na daardie een; daai merke diep binne, dis iemand anders se bang. Dit slaan deur, slaan uit en sit vas vir altyd. ••

Asof oorwonne plof Fie neer in die stof. Hysy trek syhaar lang bene teen syhaar bors en rus syhaar ken op knopperige knieë.

>> Soek ons so graag na die 7? << Die vraag is onseker. Onseker is nuut en opwindend, die gevoel maak Fie heerlik ongemaklik en amper bang.

•• Ek is nie meer seker nie… maar wat van haar? Sy is een van hulle. ••

>> Sy en hy en hulle en haar en hom en ek en ons… dis altyd dieselfde. Dit bly presies soos dit was en hou aan om te wees soos dit vir ewig sal. Die eenvoud van die soort bestaan gaan myons einde beteken. <<

Fie val agtertoe en die poeierige bruin stof maak wolke aan die kante van syhaar kop. Heen en weer, heen en weer trek Fie syhaar kop deur die sand. 

•• Ekons wil nie teruggaan na hulle toe nie. ••

>> Ons is hier vir ’n rede… een mooi mens kan ons nie so deurmekaar maak nie. <<

•• Dis nie al nie… dis nie net die mooi mens nie. Die ander… hulle inspireer net, observeer net. Hulle skep niks nie, maak niks nuut en mooi en interessant nie. Ekons kan meer doen as net kyk. Sonder hulle kan ons deelneem en doen. ••

>> Sonder haar? << Fie Een se oë rek groot. >> Los ons haar net? <<

•• Dink jyons sy soek na myons? •• Fie Twee gil in die donkerte in en vir ’n oomblik flikker die sterre vinniger, soos ’n swerm vlinders wat skrik in ’n voetpad. •• Al wat sy soek is die minste weerstand, die laagste moontlike moeilikheidsgraad. Sy is dalk effe anders as die res, soos ekons gee sy ook so bietjie, maar sy maak nogsteeds niks. Ekons soek meer. ••

>> Maar die bietjie wat sy gee, kan ekons werklik daarsonder? << Fie Een se keel trek styf.

•• Miskien as ekons iets maak, iets bou of verf of skryf of bak, dalk sal ons dit dan nie meer so nodig hê nie. ••

Met moeite kom Fie orent en skud die sand uit syhaar hare. Die bruin sand stroom by syhaar ore uit en rol by die bult af. Die sandstroom word ’n storm en sluk die stad in, dadelik is alles ’n woestyn en Fie sit en kyk hoe die mense verward skarrel in die droë donker.

Die met die bang harte vol stukke van die mooi mens se geliefde, hulle begin lemmetjie groen gloei in die nag se bloupers arms.

•• Nou kan ekons hulle makliker uitken. ••

>> So ekons gaan voort? Ekons gaan die geliefde soek en aanmekaar sit? << Fie Een klink so oud soos hysy werklik is. Ondenkbaar oud.

•• Ja maar vir myons. Vir die mooi mens… saam met die mens kan ekons leer skep. ••

>> Die geliefde is dan ’n geskenk? Nie ’n ruilding vir die mens se geheim nie? <<

•• Seker maar eerder ’n geskenk vir ekons ja… ’n gelapte geliefde is beswaarlik ’n volwaardige geskenk… hopelik is daar iets oor wat die mens sal herken. ••

>> Wat gaan oorbly in hulle bang harte as ons die stukke uitruk? << Fie Een beduie na die gloeiende mense onder in die sanderige stad.

•• Hopelik plek vir bietjie meer insiggewend wees, vir bietjie meer insig. ••

Fie staan op en duik in die sandstroom in. Met lui hale swem hysy tot in die stadsplein van die woestynstad.

In die middel van die plein het ’n groepie gloeiende mense klaar begin saamdrom. 

Al het hulle geen idee hoekom hulle gloei of waar die snaakse skynsel vandaan kom nie, gee dit hulle alweer rede om te dink hulle is beter as dié sonder die afwyking. Hulle kyk verby die wat nie gloei nie en skep angstig aan die nuwe tipe bang wat in die strate ronddans. 

Skep en stop en skep en stop. Die bang moet in, hulle harte moet vol… propvol, boordenstevol.

Fie – insident vyf.

Photo by Alexis Antonio on Unsplash

Fie verwonder homhaar aan die mens, dié is waaragtig beeldskoon. Fie voel verward en kyk ongemaklik weg, kyk dan weer stadig terug en sien verby die mooi oë, agter die sagte vermomming, krap iets aan die binnekant van die mens se vel. Die krappende gevoel is wreed en steurend en weerloos en aanloklik. Dit maak die mens aangrypend kosbaar en afstootlik algemeen.

Fie gee een versigtige tree nader. Kan dit wees? Die mens kan waarlik sien… hulle was al op baie, baie plekke in hierdie heelal en ander, en nêrens kon enige ander wese hulle sien nie.

Maar die sanger kan en lyk boonop meer verras as bang.

•• Wat noem die ander jou mooi mens? ••  

Die mooi mens se mond gaan oop en ’n strelende naam val verby die framboos-lippe. 

“Wie is jy mooi wese?”

>> Ekons is Fie. << Fie Een sak syhaar kop na links en dan na regs. Die sanger doen dieselfde.

Verwonderd vra Fie Twee, •• Sê vir myons, soos wat lyk ekons vir jou? ••

Die sanger antwoord met ’n stuitige maar ontstellende vers:

“Soos omtrent alles. 
Soos amper niks.
Julle is malles. 
Julle is geklits.
Soos die son wat sak.
Soos die duiwel, maar mak.
Julle is stapelgek.
Julle laat alles vrek.”   

Met die laaste reël spoeg die mens op die grond langs Fie se voete.

Waar die spoeg land, begin die grond al hoe donkerder word en skielik skiet ’n spruit op. Die dun straaltjies pers water vloei kronkelend in alle rigtings.

Fie Een gil kliphard, hysy stem is skerp en vol drif,  >> Wanneer was hulle hier!? <<

Die mens se oë trek op skrefies, “Wie?”

•• Jy weet na wie ekons soek!! << Fie Een en Twee skree gelyk. 

“Dalk.” Die verleidelike mond antwoord sonder vrees, sonder huiwering, en Fie vind die mens al hoe meer bekorend. Mooi en braaf en sonder skroom gemaklik met die koue donker wat skuil binne – daar is so min van hulle.

>> Wese van aarde, ons kan die antwoord maklik uit jou kry, jou foute maak jou pragtig broos, ekons wil dit baie graag so hou. <<  Dreig Fie Een.

“Soek julle na die ander 7 van julle?” Die mens sê-vra met ’n grimlag.

•• Ja! Wanneer was hulle hier!? •• Fie Twee sirkel om en om die mens. Pers water spat in alle rigtings en klein reënboë vorm al om hulle voete.

“Staan stil jy maak my dronk.” Sê die mens sag.

>> Wanneer? Wanneer? Wanneer? << Fie hou op sirkel en gil in die sanger se gesig maar die knip nie eers ’n oog nie.

“Miskien so maand terug. Hulle het dié vir my gegee en van toe af spoeg ek fonteine en sing nog mooier as ooit.” Die mens skuif die linkermou van die sagte trui boontoe en ontbloot 7 merke. 

Die merke lyk soos afdrukke van lippe, asof daar sewe keer op die arm gesoen is. Die merke is rooi en geswel en lyk nie soos sagte, teer soene wat met deernis of passie gegee is nie.

Fie snak na syhaar asem, buig vooroor en vou syhaar arms twee keer om syhaar lyf. 

 >> Wat maak ekons nou!? << Hysy gil in die grond in.

Fie snak weer na lug en kom orent. 

•• Waarheen is hulleons toe? ••  Hysy gluur na die sanger asof dié hulle daar moes gehou het.

Die mens wys in die rigting van die see. “Hulle het geweet julle is oppad. Hulle wil nie gevind word nie. Maar ek weet iets…” Met slanke arms agter die rug, kyk die sanger af na die grond en swaai ’n gestewelde voet heen en weer deur die stroompies water. Die sagte lippe trek in ’n amper glimlag. Tergend. Verleidelik met ’n bietjie seer. Die mens weet hoe mooi dit lyk, weet presies hoe iemand voel wat na die lippe kyk.

>> Wat? Sê myons dadelik… << Fie Een wil skree maar die lippe is bedwelmend, syhaar woorde is niks meer as net ’n sug nie.

“Ek sal. Maar doen eers iets vir my.” Die sanger kyk op deur donker wimpers vol flirtasie.

Fie vee met syhaar hand oor syhaar oë. Frustrasie en ’n ongekende ongemak stoot sweet deur Fie se vel.

Wie is die mens om te wil onderhandel en met soveel selfvertroue? 

En hoekom is dit so ‘n maklike opsie om te oorweeg?

Is dit hoe die steurende wese die ander sewe soene gekry het? 

Was die groen oë vol blatante beloftes ook te veel om voor nee te sê?

•• Wat wil jy hê? Ekons gee jou enige iets! ••

Die mens lag diep en dit klink soos warm sjokolade en spookasem en goue karamel. 

“Wat gaan nog twee soene my gee?”

>> Is die fonteine nie genoeg nie? << Fie Een frons af in tergende gesig.

“Dit help net as ek dors is… en ook net vir ’n rukkie. En ek word honger ook. En al is ek so mooi is ek baie alleen. Mense huil en gil my naam as hulle my sien, maar niemand praat ooit rêrig met my nie…” Groot trane rol uit die groenblou oë val oor die gladde, ligpienk wange. 

Fie voel bedruk vir die mens en benoud as gevolg van die mens. 

•• Ekons kan jou help met een jou probleme maar nie albei nie. Jy moet kies: honger of alleen? •• 

Die mens hurk asof in pyn, lang arms vou om opgetrekte knieë, “Honger vir liefde is alleen muse, dit weet jy goed. Ek was eens ongemaklik, ongelooflik lief vir iemand. Maar die mense wat my wysies koop was bang vir ons liefde, toe steek hulle my geliefde weg…”

>> Ekons kan jou liefde terugbring, ekons weet waar die wegsteekplek is. Maar wees gewaarsku mooi mens, daar is nog baie plekke op jou aarde waar julle liefde steeds verdoem word. <<

“Ek gee nie meer om nie. Dit is seer so alleen. Dit is te seer so alewig alleen, so gedurig alleen. Bring my mens terug en ek vertel julle my geheim oor die 7.” 

Die mens kyk op en ’n wêreld vol dreigemente flits in die groenblou oë. 

“Soos julle dalk klaar weet, my geheim kan óf die heelal red óf vir julle help. Julle moet maar kies.”

Fie – insident vier.

Photo by Luca Huter on Unsplash

Vir die eerste keer vandat sy begin praat het, kyk Niece op. Haar oë is bloedbelope en haar hande bewe liggies. Sy voel verskriklik, amper siek. Fie se gedagtes is swaar en dit vat ongelooflike inspanning om hulle te herroep en oor te vertel. 

Die gehoor voor haar het aansienlik gegroei oor die laaste paar dae… dis hoe lank sy al vertel aan die mespunt van Fie se gedagtes. Alles wat vinnig was vroeër, vat nou baie langer. Alles vat meer tyd, dié verhaal veral. 

Fie se aankoms op aarde het tyd vir altyd en vir ewig verander.

“En toe?” Skree dieselfde moeë stem van vroeër. “Wat toe? Dit voel nie vir my of ons meer rigting gekry het nie. Ek en my geliefde loop al vir dertig jaar in dieselfde sirkel. Ons kom nêrens. Ons gaan nêrens heen nie.” Die mens snik hardop, “Wat maak ons nou? Nou na al die gestap. Wat moet ons volgende doen? Waarheen moet ons nou?”

“Nie ek of enige iemand anders het daardie antwoorde nie.” Niece se stem is rou. Sy buk af en voel na haar waterbottel. Die water wat aan die kant van die bottel kleef is lig pers en proe na souterige laventel. So is al die water op aarde. Fie het seker gemaak water sal nooit weer rêrig hulle dors les nie. ’n Les wat Fie die mense van die aarde wou leer na hulle eerste en enigste treurige poging tot ’n opstand.

Niece sluk en sluk aan die pers water, haar tong voel beter, minder soos biltong, maar die konstante hunkering na die water van vroeër word, soos altyd, met elke sluk net erger. Sy praat verby die onverdrote krapperigheid, “Ek vertel net wat ek weet. En wat ek weet is dat syhy uiteindelik gekry het waarna syhy gesoek het. Syhy sal nie weer terug kom nie, ons kan ten minste vasklou aan daardie wete en probeer aangaan, voortgaan, probeer begaan.

Daar sak ’n doodse stilte uit oor die gehoor, ’n gehoor wat nou al meer van ’n skare geword het. Die stilte is droog en warm en strek vir ’n week. Op die middag van die agtste dag vra die moeë stem weer, “En wat was dit presies? Wat het syhy gekry? Wat was van soveel waarde?” Met die laaste twee woorde swaai die moeë stem se arms en beduie uit oor die skare.

“Ek kom daarby. Het jy nou nog nie geduld geleer nie… rêrig, dis nie asof jy êrens moet heen nie.” Mompel Niece en trek ’n blou groentekrat nader. 

Sy gaan sit met ’n diep sug.

“Na die interaksie met die mens by die plaashuis was Fie baie omgekrap.”

>> Hoe lank is ekons al hier?<< Fie Een vryf oor haarsy oë. 

Toe syhy haarsy vingers wegvat, blits haarsy oë silwer-blou vonke.

•• Vier minute. Nou vyf. •• Fie Twee draai in die rondte en swaai haarsy arms in die rigting van die bisarre sonneblomland. •• Ekons kort spasie, die blomme maak myons benoud. ••

>> Die kleure is mooi. Kan ekons dit hou? <<

Fie Twee knik. 

•• Ekons sit die kleure in hulle klere, dan is hulle tenminste pret om na te kyk. ••

Fie Een lig die knoop-en-doop blare in die lug in op en slinger hulle in al vier windrigtings. ’n Reënboog sif oor die aarde en bly klou aan die vesels van iedere kledingstuk, aan elke fraiing lap, aan elke garingdraad. 

Die magdom kleure het die mensdom so bedwelm, hulle kon nooit weer ’n neutrale skakering oor hulle koppe trek nie. Room, wit, grys, sand, silwer en swart het vir ewig verdwyn. Weg uit klerekaste, weg van loopplanke en spoorloos uit die blaaie van glans en gemors tydskrifte.

Fie Een draai haarsy kop en staar die wandelende mens in die bont hemp agterna. Dié se rug is krom van die onvergenoegdheid; stap is nie wat die mens verwag het nie. Die mens voel dit kom meer toe, verdien beter as hierdie lot.

>> Daai een se kring was groot, ekons moet noord van hier. Ver noord. Daar bo is ’n sanger, die se gesig en stem is mooier as van die ander sin. Ekons wil kyk hoe lyk dit agter die sanger se oë, dalk is die een so mooi binne soos buite. << Fie Een beduie dramaties. >> As die mens werklik mooi is dan weet ekons tenminste sy was op die planeet. <<

>> Laat ekons dan maar gaan, die wind voel geweldig gewillig, laat ons jaag. <<

Fie steek haarsy arms in die lug op en flap haarsy vingers vinnig. Syhy dryf weg in die warm Afrika wind in die rigting van toe se Europa. Soos syhy dryf volg haarsy oë die strepies stappende mense op die grond. Hulle lyk soos miere in kostelike gewade. 

Die warm wind word kouer hoe verder Fie noord waai en toe die Engelse vasteland in sig kom, hou syhy op flap en tuimel af ondertoe. 

Fie land sag en sonder inpak reg voor die mooi sanger se imposante huis. Dié staan in die tuin en sing vir die strate, en soos Fie nader kom, rek die sanger se oë verras; Fie is iets om te aanskou. En hier staan syhy, oop en bloot vir almal om te sien. 

Maar net die sanger kyk, net die sanger weet Fie is die muse wat help geboorte gee het aan ontelbare woorde en wysies en waarhede. En net die sanger besef Fie is een van nege.

Fie – insident drie.

Photo by Rostyslav Savchyn on Unsplash andPhoto by Zoltan Tasi on Unsplash

>> Gaan jyons roep of moet ekons? <<  Fie Een staar verby die hoë gewels van die plaashuis in die middagson in.

•• Ekons sal. Is jyons seker? As ekons begin kan ekons nie stop nie. En ekons dink rêrig ekons moet nie hier soek nie. ••  Fie Twee frons vir die voordeur en hoop dat die huis leeg is.

>> Ekons is nou hier. Ekons kan net sowel soek! <<  Fie Een se stem is koud. 

Die skerp klank van haar woorde skeur die lug en los ’n glinsterende blou ligstreep wat opstyg en bo haarsy kop gaan hang. 

Die blou ligstreep begin weg dryf op die wind, maar dit verdwyn nie. 

Dit skuif net aan en aan, verder weg van Fie af. 

Dit sal aanhou ronddryf in die lug vir 4 jaar en 5 maande en 6 weke en 7 dae en 8 ure en 9 minute en ’n onbepaalbare hoeveelheid sekondes. 

In die tyd sal dit ’n ontelbare hoeveelheid vriendskappe verwoes, huwelike opbreek en 10 goedhartige wesens hulle eie bestaan laat beëindig. 

Dan eers sal dit begin ligter raak en 11 dae later sal dit heeltemal verdwyn asof dit nooit bestaan het nie.

•• Dis reg dan. Ekons roep… •• Fie Twee klink afgestomp asof syhy die blou ligstreep al teveel male gesien het vir dit om meer saak te maak. Syhy buig vooroor en druk haarsy hande deur die graspolle van die plaashuis se grasperk, syhy druk haarsy vingers verby die wortels en diep in die harde, swart turfgrond in tot haarsy se arms elmboog diep in die aarde is. 

Toe begin syhy roep met soveel deernis as wat syhy kan optower.

Fie se roep maak geen hoorbare geluid nie. 

Dit maak geen sigbare klank nie. 

Geen voelbare toon nie. 

Haarsy roep is ’n sagte, klam, onbekende emosie wat deur die grond vibreer tot binne in die huis. 

•• Hier is net een. Dit kom. ••Fie kom regop. Syhy sug ’n geel wolk vol frustrasie en terwyl syhy wag breek syhy die grasstingels, wat by haarsy arms uitgroei, saggies af.

Die plaashuis se oranje voordeur swaai oop en ’n mens stap uit op die blink van die rooi politoer stoep wat rondom die huis krul.

Die mens wat op die glinsterende vloer staan is swaar in die lyf en lyk redelik verward. Die mens weet nie hoekom dit uitgeloop het op die stoep nie, behalwe vir plant-en oestyd, kom die nie rêrig buitekant die huis nie. 

Dit probeer dink aan wat dit was wat dit wou kom doen het op die stoep, maar daar is niks. 

Net ’n leë brein vol vlak gedagtes. 

Niks nuut nie. 

Niks oorspronklik nie.

Die mens kan nie vir Fie sien wat in die tussentyd nader gestap het en nou byna teen die stompsinnige mens op die blink stoep staan nie. Fie rek haarhomself uit en omsingel die mens al in die rondte, al om die ronde lyf. Syhy bekyk die mens van alle kante, binne en buite.

>> Hoe werk hulle? << Fie Een lyk opreg onseker. 

Syhy het iets meer kompleks verwag. Die mens is so eenvoudig syhy weet nie waar om te begin nie.

•• Ekons dink baie soos die Goors op Vlur of Vluf. ••  Fie Twee trek haar skouers op tot by haar ore en sug ’n verveelde blou wolk. •• Probeer die oë…••

>> Dit lyk glibberig. << Fie Een sê vies.

•• As hulle ego binne sit, is dit die enigste ingang. •• Fie Twee lig haar hande en wurm haar duime by die mens se oë in.

Die mens verstar. Dit voel nie pyn nie maar dit sien vir die eerste keer ordentlik. Die mens sien ditself vir die eerste keer vir wat dit rêrig is en dit sukkel om asem te haal.

>> Die een is nie een van hare nie. << Fie trek haarsy vingers net betyds uit. Die mens snak na asem en sak in ’n patetiese hoop op die nou dowwe rooi vloer.

•• Ekons het gesê dit breek harte. Ekons kan hulle nie aanraak nie. •• Fie Twee gil uit oor die stoep. •• Hoeveel het nou gebreek? ••

>> 199 402 duisend. << Fie Een antwoord sonder berou. >> Hulle is so vervreemd van mekaar. So verstrengeld in mekaar. Hoe anders gaan ekons soek? Hulle het nie siele wat aan die buitekant sit nie. << Syhy rol haarsy oë dramaties. 

Syhy draai om en kyk uit oor die land waardeur syhy gekom het. 

Die swaaiend, happende gediertes wat aan die sonneblomstronke swaai lyk moeg en verlep en het mekaar begin eet. Die gekleurde sonneblomkoppe se palette het begin saamsmelt, die kleure vloei in mekaar in en laat die blomme se blare soos knoop-en-doop lappe lyk.

•• Hoe gaan ekons hulle merk? Hulle sit en lê en slaap klaar, ekons sal hulle nie uitken nie. ••

>> Laat hulle stap. Hulle doen dit nie meer nie. << Fie Eeb swaai om en kyk af na die mens wat snik op die stoep. 

Syhy wys met haarsy voorvinger wes. 

Die mens kom stadig orent en met ’n benoude uitdrukking, maar gedweë, begin dit sleepvoet stap.

•• Hulle gaan hulle dood stap. ••

>> Hulle kan stop vir 750 sekondes. <<

•• Ekons meng te veel in. Wat gaan van hulle word? ••

>> Hulle was oppad nêrens heen nie. Darem kry hulle nou koers. Nou het van hulle weer rigting. << Fie Een se woorde klink byna soos ’n klaaglied. 

Syhy dink syhy wil jammer wees vir die aarde se mense. 

Maar dit is moeilik. 

Hulle is baie moeilik om van te hou.

Perfect

a perfect day?
no guilt no fear
a perfect hour?
no angst no shame
a perfect minute?
no nauseating anger
a perfect second?
having you
seeing you

perfect’s illusive
illusively frail
beguilingly fragile
yearning for relief,
some respite from your allure

Fie – insident twee.

Photo by eberhard grossgasteiger on Unsplash

Soos Fie af val aarde toe maak syhy haarsy mond wyd oor en sluk groot happe wind.

Die vakuum wat die spasie tussen die grys maan en die groenblou aarde volmaak vra ’n klein verandering om die wind te kan optower.

Vir Fie is dit nie eers die tipe uitdaging waaroor syhy nodig het om bewustelik oor te dink nie. Syhy wil wind sluk, so syhy forseer die wind tot bestaan.

Soos Fie die groot monde vol wind sluk, word syhy al hoe dunner. Al hoe meer elasties. Soos ’n plat stuk pizza deeg in die hande van ’n ervare bakker word syhy al hoe groter, al hoe breër, al hoe meer.

Teen die tyd dat syhy die oppervlak van die aarde tref is syhy plat en groot genoeg om vir die kleinste gedeelte van ’n sekonde reg rondom die aarde te vou.

Fie vou haarhomself om die diep blou van die aardse see; syhy span oor die hoë pieke van die sneeu bedekte berge en gly oor die koue ys van albei die pole.

In daardie klein deel van ’n sekonde sus die blare van die bome vir mekaar, ’n sagte geritsel soos Fie oor hulle streel. In daardie oogwink van ’n oomblik weet die hele planeet iets buitengewoon het gebeur.

Elke mier, elke voël en elke landdier. Elke vis in elke see, in elke rivier, in elke dam en in elke spruit of meer. Elke boom en blom en klip. Elke sandkorrel en elke klont grond. 

Alles weet.

Selfs die mense weet. 

Hoewel hulle die minste opgemerk het, selfs hulle het in daardie gaping van tyd gewonder… geponder.

Soos Fie se voete die standvastigheid van die rooi grond in die middel van die sonneblomland vind, trek syhy haarhomself netjies bymekaar en glimlag breed vir die hitte van die sand wat deur haarsy tone druk.

>> Kyk Fie. Kyk hoe mooi! << Syhy streel oor die geel blare van ‘n volwasse sonneblom, dié se kop hoog gedraai na die middagson. Die sonneblom reageer dadelik en druk haarself diep in Fie Een se ondersoekende hand in.

•• Moenie te veel vat nie Fie. Al wat dit doen is harte breek. ••

>> Ekons kyk net. << Fie Een kerm soos ’n kind. 

>> Gaan ekjy die heeltyd so wees? << Vra syhy, haarsy se onderlip bewe liggies.

•• Okay… ekons sal ophou. Maar wees versigtig en sag. Ekons gaan nie hier wees vir lank nie. •• Fie Twee maan soos ’n ma.

>> Hoe weet ekjy? << Fie Een frons en skop na ’n donker bruin kluit.

•• Ekons weet. Nou kom. Daardie kant toe. Daar is die plaashuis. •• Fie Twee beduie oordrewe na die huis in die verte, syhy swaai haarsy arms en wieg heen en weer. 

•• Laat ekons begin soek, maar ekons dink nie ekons gaan hier regkom nie. Sy wil nie gekry word nie en ekons wil haar nie rerig kry nie. Sy deel alles uit, teen die tyd is sy dolleeg. Ekons soek na niks.  ••

>> Hou op so praat! Ekons gaan hier soek en ekons gaan haar kry. Sy is nie niks nie!! << Fie Een se oë flits silwer. Silwer, want haarsy woede is yskoud en baie oud en syhy’s eintlik so moeg om dit rond te dra. Maar syhy kan die nie afgooi of opsyskuif nie. 

Nog nie.

Fie begin dans deur die sonneblomland in die rigting van die plaashuis. Soos syhy dans gebeur een van twee dinge. Die dinge wissel mekaar af. Eers gebeur die een ding, vir so paar meter hou dit aan en dan gebeur die tweede ding, weer vir so paar meter. En so gaan dit aan.

Die eerste van die twee dinge is baie mooi. 

Soos Fie dans, verander die geel koppe van die sonneblomme in al die kleure van die reënboog. Helder en vrolik en onbeskryflik is die kleure, daar is selfs kleure wat geen mens op hierdie planeet nog ooit aanskou het nie. 

Die prent wat dié vorm is verbysterend mooi.

Die tweede van die twee dinge is baie lelik. 

Soos Fie dans, verander die koppe van die sonneblomme in aardige slange, palings en wurms. Hulle is grys en bruin en ’n ondraaglike stink slym drup van hulle af. Hulle kriewel en krioel en hap na Fie se flapperende klere met skerp geel tande. 

Die prent wat dié vorm is verbysterend lelik.

Fie dans en dans deur die land, syhy maak draaie en krulle en teen die tyd wat syhy die plaashuis nader het syhy ’n boodskap in die sonneblom land geskryf.

Hoog uit die lug kan die boodskap duidelik gesien word. 

Die skerp, dreigende woorde, die woorde vol haat en woede, die woorde wat spreek van moord en doodslag en bloedvergieting, is geskryf in wonderlike kleure van sonneblomkoppe. 

Die paaiende woorde, die woorde wat liefde spreek en om genade smeek en pleit en mooi praat, die woorde wat versoening belowe en om vergifnis vra, is geskryf in bruin en grys kriewelende gediertes.

The golden wheelbarrow of the Goldish Football Club

“Oh me god!” Gurt felt the blood slowly drain away starting at the tip of his nose and continuing down the rest of this face. He felt his mouth fall open in shock and he felt his eyes becoming wider and wider as he stared, in numbing disbelief, at the chillingly empty spot on the glittering pedestal.

“Oh me god!” he said again, this time a little louder, his voice sounding dry and foreign.

“Oh me god!” now he was shouting and turning and he started to run. Shooting pains was his old legs’ loud protest against the sudden increase of speed in his movements. He hasn’t moved this fast in sixty years.

“Oh me god!” he yelled again as he reached the double glass doors of the four story building. With a hiss, the kind of hiss that tells you the doors were opening up into a world of luxury, the two doors slid to the sides letting the old man in.

“Oh me god!” he cried into the grand foyer of the clubhouse, causing every single eyeball to turn in his direction.

“Oh me god!” he muttered one last time and sank to his knees, his trembling hands went up to cover his face as he started to cry. The sound of the old man’s sobs was a sound most of the impeccably dressed people inside the foyer have never heard before.

Disgruntled frowns, higher than mighty glares, dismissive stares and bored, indifferent glances rained down over the hunched shoulders of the shaking old man.

Gilly, the receptionist, who was still young enough to have retained a guilt inspired amount of sympathy for the obviously distressed human in the centre of the gold gilded floor, walked around the reception desk towards the old man. With as much poise as possible, she knelt down next to him and whispered so only he could hear, “Gurt you are making a scene honey. What’s wrong?”

“It’s gone.” he managed between sobs not removing his hands from his face.

Letting out an audibly annoyed sigh Gilly asked, “What’s gone?” She lifted her eyes, giving the glaring crowd an apologetic look.

“The wheelbarrow… it’s gone.” Gurt whispered.

He whispered so softly that Gilly almost didn’t hear what he said. To be sure she heard the old man right, and she had to be 100% sure, she couldn’t just assume that what she heard was the truth, she asked him to repeat his answer. And he did.
“THE WHEELBARROW… IT’S GONE.”

“Oh me god!” Gilly squealed, “OH ME GOD!”

The eyes of the crowd in the foyer started to flicker with selfish interest and concern. What if, whatever the two in the centre of the room was making a scene about, had something to do with them. What if, and hopefully god would forbid, whatever was pestering those poor people had an influence on them after all, on their perfectly curated day laying ahead.

“Oh me god!” Gilly was howling now.

An elegantly dressed man stepped through the crowd. People gave way around him, he was clearly more important than the rest. He frowned down at the two sobbing people on the floor, “What’s going on Gilly?”

Gilly, doing her best to calm herself and to recall her hospitality and crowd safety training, stood up and straightened her skirt. Swallowing hard she wiped at her face and cleared her throat.

“I want everyone to please remain calm…” she said with as much confidence as she could muster.

“What is going on I asked?” The well dressed man barked with even more authority, not that his tone was having any effect on Gilly. Nothing could shook her more than the shocking news she was about to share with the crowd.

She held up her arms in an attempt to mimic a calming gesture, “The wheelbarrow… it… it has been stolen. It is gone.”

“WHAT!?” The well dressed man bellowed at her. “WHAT!?”

“Please just stay calm…” Gilly urged.

The well dressed man named Gunter, choosing to ignore her, stepped around the old gardener still sobbing on the floor and walked towards the grand glass doors through which one could clearly see the glittering pedestal on which the gilded wheelbarrow stood.

“Oh my god!” Gunter roared. ‘OH MY GOD!”

The rest of the crowd was becoming noticeably restless. Soft whispers were turning into high pitched, strained chatter which shortly thereafter started to turn into hysterically frantic screams.

“Call Governor Gold! Immediately! Call Governor Gold!” Gunter shouted at Gilly. His eyes were wide and wild. His stoic demeanour that he was so proud of, that he crafted and carefully put together over many years, was being stripped away in less than 3 minutes.

Gilly rushed towards the desk and grabbed her phone. As she dialed the Governor’s number which, by law, was the first number on her and every other citizen of the town phones’, Gilly was struggling to breathe.

Gilly was finding it hard to breathe because 80 years ago a team of builders finished the construction of this glorious clubhouse, which then was only one story high.

Gilly was gasping for air because on the last day of construction, when the last brick was plastered and painted, the small group of builders took the old, trusted wheelbarrow that they used in the construction process, cleaned it and sprayed it gold.

Gilly was shaking with fear because those same builders took the last of the left over bricks and built a pedestal and mounted the wheelbarrow on the top.

Gilly was becoming increasingly lightheaded because even though the gold wheelbarrow mounted on top of the pedestal was meant as a joke, a temporary fixture in front of the entrance to the modest building which would serve as the new clubhouse for the Goldish Football Club. It would end up becoming much more than a feeble attempt of construction humor.

Gilly turning a light shade of blue because the next day, the day after the wheelbarrow was mounted on top of the pedestal, the first ever football match was played on the brand new field of the Goldish Football Club and the Goldishers would end up winning that match 3-0 against the strongest club in the whole of England.

Gilly was clasping the reception desk for support because the then captain of the strongest team in England, the team that lost against the Goldishers, was so upset that he made a snide remark towards an evenly upset reporter saying, “God only knows how we lost against a brand new team like the Goldishers with a fucking wheelbarrow for a club mascot.”

Gilly was struggling to pull oxygen into her aching lungs because she knew that those snide remarks would set off a chain of events that would change the world forever.

Since that day, the day of the first match, the Goldishers would go on to play against every other team in the country, every single team in Europe and every last one in the world, and they never lost a single football game. And being as superstitious as most football players of that time were, they looked towards the golden wheelbarrow with new found respect, a growing unnatural dogma. This tragic, superstitions dogma and obsession with the construction tool’s powers grew stronger and stronger and with it, so did the club’s winning streak.

As their victories on the field grew, so did their bank account, so did their group of influencers, so did the power of their management team and so did the stronghold they were getting on society. Over 80 years of relentless winning the wheelbarrow, which over time were gilded in 24 carat gold, turned the Goldish Football Club based in Manningtree, England, into the most powerful organisation in the world.

And now, after all these years, the management of the Goldish Football Club and absolutist rulers of the new world, were facing a potentially devastating event caused by the theft of the 24 carat gilded wheelbarrow.

As the news of the stolen wheelbarrow spread through the streets of Manningtree, so did the growing feeling of unrest.

It took less than 3 hours for total anarchy to break out across the entire town.

Less than 13 hours for that anarchy to spread through the country. Less than 23 hours to reach the furthest borders of England, and in 43 hours the entire Europe was burning. How long it took for the war to spread across the oceans, no one was sure, but it didn’t take that long.

Where Gilly was hiding in the corner of what used to be a football ball factory, she tried to tune an old transistor radio, that she has stolen from a museum, to a frequency she’d scratched into the surface of her bloody, wooden club.

The broadcaster was said to be one of those old timers that clung to the charm of FM radio in the prewar, streaming society. Ironically, with the internet going down 13 months ago, FM radio was the only form of communication left.

Gilly finally found the frequency and almost yelled out in relief. She hasn’t heard another person’s voice in 33 weeks. She learned about the FM station in the same way most news were relayed these days, by the graffiti sprayed against the ruined walls of the buildings.

The broadcaster’s voice was scratchy and far away but it was the most beautiful sound Gilly has ever heard, “…do your best and try to make your way towards Old London. Today is exactly 33 months since that fucking wheelbarrow got stolen… and according to my sources the fighting is finally over. To be deadly honest folks, I can’t imagine this not being true. What was there left to fight over..?”

Gilly sat in the corner of the cold warehouse for a few more hours. As tears washed two clean lines down her face, she struggled to make a decision. Was it really over? Should she risk it and moved towards the city? She wasn’t so far from it…

Three days later Gilly reached the burned down outskirts of London. She quickly realised that the broadcaster was right. The war was finally over… there was no need to start running at the mere sight of another human face anymore.

Slowly and with great hesitation, small groups of people started to form. Conversations struggled to life and people spend most of their time huddled around radios, listening to the broadcaster. Over the next few weeks a shocking truth was settling in over the miserable and minuscule amount of survivors.

The truth circled around what was now being referred to as ‘The Final War’ – the deadly conflict that spread across the globe like a shockwave and turned modern day society into this now dystopian nightmare.

The truth circling around The Final War was two fold and it was this:
1 – even though all the survivors knew what started the war — the theft of the wheelbarrow — no one knew exactly why this event set off such a brutal and lethal killing, in such a short time and,
2 – and this was the worst of the two parts of the truth about The Final War… this truth was so bad it caused many of the survivors to turn the last of their ammunition on themselves… this part of the truth was that the wheelbarrow was never actually stolen… the Club Manager of the Goldish Football Club knew exactly where the wheelbarrow was.

Again there were two things to be said, two bizarre events that aided in causing the biggest misunderstanding the world would ever experience:
1 – the Club Manager died in a car crash on his way back from his trip into town. A car crash caused by a group of hysteric marauders fuelled by the news of the stolen wheelbarrow and,
2 – this same group of hysteric marauders trampled an old man outside his shop a few hours later. The trampling resulted in the death of the last of the two people that could clear up the mystery of the missing wheelbarrow.

Yesterday, the dusty, gold wheelbarrow was discovered by a small group of survivors who was scavenging for supplies in an abandoned building on the outskirts of Manningtree, England. Hanging on a rusted nail above the broken door of this building was a faded sign that read:

GLITTERING GOLD.
Official gilder of the Golden wheelbarrow of the Goldish Football Club.

Fie – insident een.

“Hierdie is by verre die beste poging om Fie se gedagtes te vertaal wat enige iemand nog aangewend het. Wat hierdie poging meer suksesvol maak as enige ander poging sover is dalk te danke aan die taal waarin dit gedoen is. Fie se gedagtes, vermoed ons nou, is makliker verstaanbaar in Afrikaans. Dis belangrik om te noem dat hierdie poging ook vertaal is in die ander tale van dié wêreld, ons wêreld. Die ander wêrelde het nie die behoefte gehad, soos ons, om Fie te probeer verstaan nie. Hulle was net dankbaar sy het hulle verlaat. Ek vermoed ons sal ook later so voel.”

– Dr. Josephine Allerman. –

“Ek voel dit nodig om eers die nodige detail rondom Fie te gee,” sê Niece, “voor ek kan begin om haar gedagtes te vertaal.”

Die gehoor sit en luister met soveel afwagting as wat hulle sekerlik kan bemeester. Gehoor is moontlik die beste woord om die bedremmelde groep mense te probeer beskryf. Hulle is vuil, maer en almal dra dieselfde gehawende klere uit ‘n era wat niemand rêrig meer kan onthou nie. Hier en daar gloei een nog liggies groen.

Vra rond en jy sal gou agterkom daar is nie ‘n mens wat weet wat van al die allerdaagse klere geword het nie. Eendag was al wat oor was die knoop-en-doop hippie gewade. Fie het blykbaar van die mengelmoes van kleure en vorms gehou.

Die gehoor lyk honger, moeg en verseker lyfseer. Hierdie is die eerste keer in veertig jaar wat hulle kan stil sit vir langer as twaalf en ‘n half minute op ‘n slag.

Niece praat weer, “Soos ek seker is baie reeds weet, was en is Fie die enigste vlak nul wese wat ons nog ooit teëgekom het. Syhy (sy/hy), was en is volmaak. Klaar en reg. Syhy weet en is – alles. Syhy het twee gedagtes en syhy is die naaste beskrywing aan ‘n goddelike wese as wat ek kan kom. Maar syhy, volgens haarhom (haar/hom) self, het niks te make gehad met die skepping van ons of enige ander wêreld nie. Syhy was en is, selfs na alles, nie ‘n skepper nie. En syhy net een swakte gehad.”

“Wat het syhy dan hier kom soek?!” gil ‘n droë stem vol woede van êrens uit die gehoor. “Kyk na ons nou! Wat was die fokkin punt?!”

“Ons dink sy was nuuskierig… aan die begin…” Niece antwoord sag en kyk af na haar eie gehawende skoenpunte, die rooi leer is stukkend en vol stof, “…luister mense, daar is niks wat ek julle gaan vertel wat enige verligting, duidelikheid of genot gaan bring nie.” Sy kyk op, haar oë blits met onderdrukte woede maar ‘n traan spoel oor die rooi rand van haar ooglid. “So bly en luister of loop verder.”

Niece haal diep asem en wag vir die gehoor om te verdun, maar helaas hierdie mense is gewen, oorwonne, verslaan. Hulle het niks beter of anders wat hulle kan of wil doen nie. Hulle kan net sowel sit en luister en sy wat Niece is kan net sowel begin by die heel eerste gedagte wat sy gehad het.

Daai eerste gedagte in haar eie kop wat nie haar eie was nie. Dit was Fie sin. Om korrek te wees, dit was Fie Een sin.

Die gedagte was: >> Hierdie sitplek is hard <<

Niece het van toe af elke gedagte, elke aksie, elke emosie, elke beweging… alles, alles wat Fie gedoen het ervaar. Om haar aan die lewe te hou moes hulle later jare vir Niece koppel aan sterk aarvoeding, want al wat sy gedoen het was sit en ‘kyk’; sy het nie meer haar eie lewe gehad nie.

Niece skud haar kop in ‘n simpel poging om haar gedagtes te probeer orden en dan begin sy vertel:

Dit was Junie op hierdie aarde, toe Fie op ons maan gaan sit het. Syhy se voete het oor die kant van die maan gehang en syhy het hulle stadig heen en weer geswaai.

>> Hierdie sitplek is hard. << dink Fie Een.

•• Dis net tydelik. •• maan Fie Twee en sug hardop.

>> Kyk net na hulle. Soos insekte. Skarrel. Skarrel. Doelloos. Wag kyk daai een… daai een is amper bewus. Dalk kan ekons (ek/ons) maar afgaan. <<

•• Nee. Nee. Nee. Ekons gaan nie weer betrokke raak nie. Hulle is heel moontlik nog nie reg is nie, dan moet ekons wag. Dink. Onthou… onthou wat op LuuuuuL gebeur het. ••

>> LuuuuuL is niks soos die een nie, daar was nie eers musiek nie. Luister mooi, iemand sing daar onder… ekons kan hier gaan soek na haar. Kyk net… daai een het amper empatie. So amper ‘n klein bietjie simpatie. Kom laat ekons gaan! << smeek Fie Een.

•• Net die een keer, kan ekons vir myjou (my/jou) luister? •• pleit Fie Twee.

>> Ekons het klaar besluit. Ekons gaan af. << Met die druk Fie op die kant van die maan en spring af aarde toe.